Εμπορικός Νόμος

Έμποροι είναι όσοι μετέρχονται πράξεις εμπορικάς και κύριον επάγγελμα έχουν την εμπορίαν.

Πας έμπορος, εκτός των άλλων βιβλίων τα οποία είναι μεν εν χρήσει εις το εμπόριον, αλλ' όχι και απαραιτήτως αναγκαία, οφείλει να έχη έν βιβλίον ονομαζόμενον ημερολόγιον, παριστάνον αφ' ημέρας εις ημέραν την περιουσίαν και τα χρέη του, τας εμπορικάς του εργασίας, τας συναλλαγματικάς του διαπραγματεύσεις, τας αποδοχάς ή οπισθογραφήσεις, και εν γένει παν ό,τι λαμβάνει ή πληρόνει εφ' οιωδήποτε λόγω, και φανερόνον κατά μήνα το ποσόν της οικιακής του δαπάνης.

Χρεωστεί να θέτη εις φάκελλον τας οποίας λαμβάνει επιστολάς και ν' αντιγράφη εις βιβλίον όσας αποστέλλει.

Χρεωστεί να κάμνη κατ' έτος ιδιόγραφον απογραφήν των κινητών και ακινήτων πραγμάτων του και της περιουσίας και του χρέους του και να την αντιγράφη κατ' έτος εις ειδικόν επί τούτου βιβλίον.

Το ημερολόγιον και το των απογραφών βιβλίον πρέπει να μονογραφώνται και να θεωρώνται άπαξ του ενιαυτού. Το προς αντιγραφήν των επιστολών βιβλίον δεν υπόκειται εις ταύτην την διατύπωσιν.

Όλα δε τα βιβλία πρέπει να συντάσσωνται κατά χρονολογικήν τάξιν, χωρίς άγραφα διαστήματα, χάσματα ή παραπομπάς εις το περιθώριον.

Τα βιβλία, τα οριζόμενα εν τοις ανωτέρω 8 και 9 άρθροις, πρέπει να αριθμώνται, μονογραφώνται, και θεωρώνται είτε παρά τινος των εμποροδικών, είτε παρά του δημάρχου ή ενός των παρέδρων του, κατά το συνήθη τύπον, και δωρεάν.

Οι έμποροι οφείλουν να διατηρούν τα βιβλία ταύτα επί δέκα έτη.

Τα τακτικώς συντεταγμένα εμπορικά βιβλία δύναται να παραδεχθή ο δικαστής ως απόδειξιν εις τας μεταξύ εμπόρων περί εμπορικών υποθέσεων διαφοράς.

Τα βιβλία, τα οποία χρεωστούν να έχουν οι μετερχόμενοι το εμπόριον, αν δεν εφυλάχθησαν αι ανωτέρω ορισθείσαι διατυπώσεις, δεν ημπορούν να προσαχθώσιν, ουδέ να παρέξωσι πίστιν ενώπιον δικαστηρίου υπέρ των εχόντων αυτά, μη αθετουμένων εκ τούτου των περί πτωχεύσεως και χρεωκοπίας ωρισμένων.

Το δικαστήριον δεν δύναται να διατάξη την ενώπιον αυτού εμφάνισιν των βιβλίων και των απογραφών, ειμή οσάκις πρόκειται περί κληρονομίας, κοινότητος υπαρχόντων, διαλύσεως εταιρίας, και εν περιπτώσει πτωχεύσεως.

Διαδικαζομένης τινός υποθέσεως, ο δικαστής δύναται και αυτεπαγγέλτως να διατάξη την εμφάνισιν των βιβλίων, διά να λάβη αντίγραφα των αφορώντων την δικαζομένην υπόθεσιν χωρίων.

Εάν τα βιβλία των οποίων η εμφάνισις επροσφέρθη, εζητήθη ή διετάχθη ευρίσκωνται μακράν της καθέδρας του δικαστηρίου του επιλαβομένου της υποθέσεως, οι δικασταί δύνανται να παραγγείλουν εις το τοπικόν δικαστήριον των εμποροδικών ή να διατάξουν ένα των ειρηνοδικών να εξετάση τα βιβλία ταύτα, και να κάμη έγγραφον έκθεσιν του περιεχομένου, και να την στείλη εις το επιλαβόμενον της υποθέσεως δικαστήριον.

Εάν εκείνος, του οποίου τα βιβλία προβάλλονται ως παρεκτικά πίστεως, δεν θέλη να τα εμφανίση, ο δικαστής δύναται να επαγάγη όρκον εις τον άλλον διάδικον.