Αρχές επιβολής κυρώσεων - Αναδρομική εφαρμογής ηπιότερης κύρωσης (ΣτΕ 2796/2018)

Η αρχή δεν εξετάζεται αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο της προσφυγής (φορολογική διαφορά)

ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ:

Lawspot.gr

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:

03/01/2019 - 10:40

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ:

03/01/2019 - 12:31

Πηγή: humanrightscaselaw.gr

ΣτΕ Β΄ Τμ. 2796/2018

Αρχές επιβολής κυρώσεων – Αναδρομική εφαρμογής ηπιότερης κύρωσης – Έκταση εξουσίας δικαστηρίου – Αυτεπάγγελτη εξέταση λόγων προσφυγής (άρθρο 79 παρ. 1 ΚΔΔ) – Η ανωτέρω αρχή δεν εξετάζεται αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο της προσφυγής (φορολογική διαφορά στην οποία δεν εφαρμόζεται κατά χρόνον η παρ. 5 του άρθρου 79)

Το δικάσαν Διοικητικό Εφετείο (ακόμα και υπό την εκδοχή ότι η επιβληθείσα στην αναιρεσείουσα εταιρεία συνευθύνη για την πληρωμή πολλαπλού τέλους έχει το χαρακτήρα διοικητικής κύρωσης) δεν είχε υποχρέωση και εξουσία, κατά το άρθρο 79 παρ. 1 εδαφ. β (περίπτ. β) του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας (ΚΔΔ) να εξετάσει αυτεπαγγέλτως την αρχή της αναδρομικής εφαρμογής της ελαφρύτερης φορολογικής κύρωσης, δοθέντος ότι

(i) η εν λόγω αρχή αφορά στην ανεύρεση του κατά χρόνον εφαρμοστέου, σε συγκεκριμένη υπόθεση, κανόνα δικαίου (περί επιβολής κύρωσης για φορολογική παράβαση) και ο ευμενέστερος ή μη για τους φορολογουμένους χαρακτήρας του νεότερου νόμου κρίνεται ενόψει της συγκεκριμένης περίπτωσης και κατ’ εκτίμηση των συνθηκών της, τις οποίες βαρύνεται να επικαλεσθεί ο προσφεύγων, και δη κατά τρόπο ειδικό και ορισμένο, προκειμένου να θεμελιωθεί η εφαρμογή μεταγενέστερης ρύθμισης, ως ευμενέστερης γι’ αυτόν (βλ. ΣτΕ 1438/2018 επταμ.),

(ii) κατ’ ακολουθίαν, η παραπάνω αρχή δεν έχει ως συνέπεια ότι καθίσταται αντισυνταγματική (ή αντιβαίνουσα στην ΕΣΔΑ ή στο πρωτογενές ενωσιακό δίκαιο) η νομοθετική διάταξη κατ’ εφαρμογή της οποίας επιβλήθηκε από τη Διοίκηση η επίδικη φορολογική κύρωση, αλλά μόνον ότι η διάταξη αυτή δεν έχει (πλέον) εφαρμογή ratione temporis (βλ. ΣτΕ 1438/2018, 2221/2018) και

(iii) η νομική πλημμέλεια που εξετάζεται αυτεπαγγέλτως κατά τη διάταξη του άρθρου 79 παρ. 1 εδαφ. β (περίπτ. β) του ΚΔΔ [η οποία είναι στενώς ερμηνευτέα ως εισάγουσα εξαίρεση από τον κανόνα του εδαφίου α της ίδιας παραγράφου (πρβλ. ΣτΕ 754/2018 επταμ., Ολομ. 1389/1994) περί δικαιοδοτικού ελέγχου της προσβαλλόμενης πράξης εντός των ορίων της προσφυγής], πρέπει να προκύπτει από την ίδια την καταλογιστική πράξη της φορολογικής/τελωνειακής αρχής ή την οικεία έκθεση ελέγχου (βλ. λ.χ. ΣτΕ 754/2018 επταμ.), με συνέπεια η τοιαύτη πλημμέλεια (να πρέπει) να υπάρχει κατά το χρόνο έκδοσης της πράξης και να μην μπορεί να προκύπτει μεταγενέστερα, λόγω της επιγενόμενης θέσπισης νέας διάταξης περί του ύψους της κύρωσης.

send